Terugblik 2019

Vijfde Leidse kerkmuziekdag

16 november 2019

De Leidse kerkmuziekdag als sluitstuk van een week vol met compassievolle activiteiten! Zingen met compassie was het thema. Achteraf vragen we ons af: kun je wel zingen zónder compassie?

De dag begon geanimeerd met koffie of thee voor de binnendruppelende deelnemers. Helaas waren er afmeldingen, maar gelukkig waren er ook mensen die zonder aanmelding binnenkwamen wandelen. Zo hadden we toch een mooie groep deelnemers die gedurende de dag steeds in samenstelling en aantal wisselde. Onze communicatie over de mogelijkheid om alleen naar losse onderdelen te komen, heeft blijkbaar goed gewerkt.

Maarten Boonstra opende de dag en liet ons direct kennismaken met enkele compassievolle stukken. De hele dag stonden zeventien ‘kernwoorden’ centraal. Synoniemen voor compassie of betekenis van compassie. En die lijst is dan niet eens compleet. Hanna Rijken nam voor haar lezing de microfoon over en ook zij liet de deelnemers zingen. Kamerkoor Con Passione sloot daarop aan met een miniconcert en een programma dat speciaal was afgestemd op deze dag.

Na deze drie onderdelen was het tijd voor de lunch. Daar werd gretig gebruik van gemaakt. Leuk om te merken was dat iedereen het over de onderdelen van de ochtend had. Een uitwisseling van ervaringen en elkaar vertellen waardoor je geraakt werd in het ochtendprogramma. Ook dat is compassie!

Na de lunch nam Maarten Boonstra weer het voortouw voor het scratchonderdeel. Ubi Caritas van Ola Gjeilo. Zes blaadjes muziek in vijf kwartier instuderen. Gelukkig waren veel deelnemers toch wel geoefende zangers en ging veel direct al goed. Maarten wist met veel humor iedereen de juiste noten en interpretatie bij te brengen.

Zonder pauze gingen we door naar de workshops. De deelnemers spreidden zich mooi over het aanbod van drie workshops. Het was de eerste keer dat we een workshop voor kinderen hadden (Zingen is leuk), maar de planning had iets beter gekund. We konden namelijk niet opboksen tegen de aankomst van Sinterklaas. Willeke Smits bouwde daarom heel flexibel haar workshop om: hoe laat je kinderen (weer) zingen.

Een welverdiende pauze met koffie en thee. Veel mensen waren daar aan toe. Sommige mensen vonden het té veel en té vermoeiend en gingen tijdens die pauze naar huis. Gelukkig waren er ook weer mensen die juist op dat moment binnenkwamen om de Vesper bij te wonen. In tien minuten voorafgaande aan de Vesper namen we nog even wat zaken door, zoals Ubi Caritas.

De Vesper was een waardig sluitstuk. Veel van wat we gehoord, gezien en gezongen hadden kwam langs. Bijzonder was dat na afloop de deelnemers geen haast hadden om weg te komen. Er werd nagepraat, enquêtes ingevuld, nog even een kopje koffie of thee gedronken (onze supervrijwilligers Mieke haalde gewoon weer koffie en thee te voorschijn!).

En toen iedereen weg was, gingen wij opruimen. Met een blij gevoel. Moe, maar voldaan, heet dat dan. De sfeer was de hele dag zó fijn. Ook voor ons, als organisatie, was het een geweldige dag. We gaan ons beraden over het vervolg. Doorgaan op de ingeslagen weg? Na dit eerste lustrum stoppen? Een andere opzet?
Eén ding is zeker: áls we doorgaan willen we heel graag meer mensen betrekken bij ons evenement, meer deelnemers en wat extra handen in ons comité.